Saltar ao contido principal

GRUPO DE LECTURA INCLUSIVA, 2º ESO

Os integrantes do grupo do club de lectura de 2º ESO de lecturas inclusivas leron o libro nós outras, de Marica Campo e Menchu Lamas neste terceiro trimestre.  O libro gustounos moito e deunos moito xogo para falar sobre diversidade e inclusión. A obra contén 12 poemas que son un canto contra o racismo, a transfobia ou a desigualdade de xénero, entre outros temas. Para darlle visibilidade á temática do libro propuxéronse dous proxectos diferentes. Un consistía en gabar un vídeo recitando algún dos poemas. O vídeo máis orixinal o fixo Carla Díaz, de 2º ESO C, que empregou figuriñas de lego. O segundo proxecto pretendía retomar os poemas de Marica Campo e reproducir a diversidade que presentan dun xeito orixinal e visual. A idea era caracterizar unhas brochas coma se foran persoas, diferentes en raza, idade, capacidades, etnia, xénero...pero mostrando que todas ‘pintan algo’. O conxunto final colgouse nun no corredor do centro para que todo o alumnado e profesorado puideran velo.

.

Comentarios

Publicacións populares deste blog

GRAZAS, compañeiros/as

Quero dedicar a última entrada neste blog pola miña parte como coordinadora do club de lectura para dar as grazas aos profesores e profesoras que animáronse a levar un grupo de lectura neste curso tan difícil. Grazas polo voso tempo, a vosa paciencia e o voso bo facer. Sen vós o club de lectura non existise. D eséxovos a mellor das sortes no vindeiro curso. Bon verán e boas lecturas!

POESÍA DE GUERRILLA!!!

Cando ti me chamas zorra eu entendo adrede outra cousa

Hai unhas semanas a palabra zorra foi unha das máis buscadas no dicionario da Real Academia Galega debido a este capítulo do Dígocho eu . No entanto, o alumnado que forma parte do club de lectura de 3º de ESO do IES Ribeira do Louro xa coñecía o significado desta palabra en galego grazas a un poema de Carlos Negro do seu libro Aplicación instantánea , o primeiro que lemos durante este curso no club. Esperamos que vos guste tanto como a nós. 😊 Xa tardabas, ho. En canto unha moza che leva a contraria, disparas. Pero non creas que me arredo. Porque aprendín a vivir noutro idioma e cando ti me chamas  zorra coma quen cospe un esgarro eu entendo adrede outra cousa e subo lixeira nese carriño con esquís que me leva montaña abaixo lonxe moi lonxe de ti, como unha Heidi feliz que non precisa dun Pedro feroz.